เฉพาะโปรแกรม ล่อง/รอย ฉายวันที่อาทิตย์ที่ 23 มีนาคม 2551 เวลา 17.00 น
+ workshop ความทรงจำทดลอง
สำหรับนักอ่านชาวเชียงใหม่ โปรดนำหนังสือของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์
(ถ้าไม่สะดวก พกเพียงความทรงจำของท่านต่อคุณกนกพงศ์มาก็เพียงพอ)
มาร่วมแลกเปลี่ยนความทรงจำด้วยกันหลังจบโปรแกรม เวลา 18.00 น.

แล้วพบกันครับ

—

ล่อง/รอย  - บางสิ่งที่ล่องหลุดหายไปกับบางสิ่งที่ยังคงทิ้งรอยเอาไว้       

         “หาใช่สิ่งใดอื่น ศรัทธาต่างหาก คือปัจจัยสำคัญสุดที่ทำให้ชีวิตดำรงอยู่และอยู่อย่างเป็นชีวิต          น่าดีใจแค่ไหน ที่วันนี้เรายังมีศรัทธา          ศรัทธาต่อการเขียน อันส่งผลโดยตรงสู่ศรัทธาต่อการมีชีวิต”    กนกพงศ์ สงสมพันธุ์         

 กนกพงศ์ สงสมพันธุ์    ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียนของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ.2539   จากรวมเรื่องสั้นชุด ‘แผ่นดินอื่น’ อันเป็นผลจากการอุทิศชีวิตให้กับงานเขียน หลังจากลาออกจากมหาวิทยาลัย  จนไปแฝงตัวเองอยู่ในหมู่บ้าน ‘หุบเขาฝนโปรยไพร’ จังหวัดนครศรีธรรมราช  เรื่องสั้นของเขาท้าทายต่อการอ่านเป็นอย่างยิ่งจนได้รับคำกล่าวขานว่าทั้งยาวและยาก  หนักแน่นด้วยประเด็นทางสังคมซึ่งไม่ต้องรสนิยมของตลาดหนังสือ แต่สำหรับในแวดวงวรรณกรรม งานของกนกพงศ์ได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับนักเขียนรุ่นต่อมาเสมอ      กนกพงศ์ เสียชีวิตลงเมื่อ 13 กุมภาพันธ์   2549  ผู้คนนับพันซึ่งบางคนเคยได้แต่เพียงอ่านงานของกนกพงศ์ต่างหลั่งไหลไปร่วมไว้อาลัยในงานศพของเขา               

เดือนกุมภาพันธ์ 2551 สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ร่วมกับกองทุนกนกพงศ์ สงสมพันธุ์  ได้จัดงานเพื่อรำลึกถึงการจากไปของเขา  หนังสั้นชุด ล่อง/รอย –โครงการทดลองของแรงบันดาลใจ  จึงกำเนิดขึ้นเพื่อเชื่อมต่อนักเขียนผู้ล่วงลับกับคนรุ่นใหม่   ทั้งยังหวังเปิดพื้นให้วรรณกรรมออกไปปะทะสังสรรค์กับหนังทดลอง  หนังสั้นในชุดนี้จึงเป็นผลแห่งการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้กำกับกับตัวงานของกนกพงศ์            ผลงานบางชิ้นผู้กำกับได้พูดคุยเป็นการส่วนตัวกับงานเขียนของกนกพงศ์   บางชิ้นเป็นงานศิลปะที่ทำขึ้นเพื่อมอบให้กับศิลปินผู้ล่วงลับ   งานบ้างชิ้นยังไปไกลด้วยการย้อนแย้งประเด็นเรื่องของแรงบันดาลใจ    หวังว่าหนังของ10 ผู้กำกับเหล่านี้คงจะได้สนทนากับผู้ชม   และที่จะเป็นความสำเร็จที่มากกว่าผลการทดลองของโครงการนี้ คือผู้ชมอาจจะกลับไปหวนกับไปพูดคุยกับงานวรรณกรรมของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ได้บ้าง

10 หนังสั้นในโปรแกรม

นฆ ปักษนาวิน Trail of Puff

2008/ sound / B&W /experimental / 4 minutes

กนกพงศ์ใช้พิมพ์ดีดทำงานเขียนของเขาเสมอมา เขาจะใช้คอมพิวเตอร์เมื่อเขียนงานเสร็จแล้วเท่านั้น สภาวะการต่อสู้ของนักเขียนกับหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า ความโดดเดี่ยวอ้างว้าง การคาดคั้นมั่นหมาย จับมั่นเอาสิ่งที่ล่อง ลอยมาเป็นเรื่องเล่า เขาอุทิศชีวิตให้กับสิ่งเหล่านี้ ไม่ว่านานแสนนานเท่าใด เรื่องเล่าจากนามธรรมเหล่านั้นจะปรากฏเป็นร่องรอยหลักฐานแห่งการมีชีวิตอยู่ของกนกพงศ์บนโลกใบนี้ ผมเลือกใช้ภาพเงาสะท้อนของผิวน้ำที่บางครั้งก็นิ่งเย็นและบางครั้งก็ไหวสั่น บางครั้งคล้ายหมอกควันล่องลอยไม่คงทนถาวร ล้อกับเพลง Spiegel im Spiegel ซึ่งประพันธ์โดย Arvo Pärt (Spiegel im Spiegel ในภาษาเยอรมันแปลว่า กระจกเงาในกระจกเงา) เพลงนั้นให้นัยประหวัดถึงสิ่งที่จะคงอยู่เป็นอนันต์ เคียงคู่กับเสียงพิมพ์อันหนักแน่นแต่รวดร้าว (เสียงพิมพ์ดีดพิมพ์เรื่องสั้นเรื่องหนึ่งของกนกพงศ์)

Kanokphong always did his writing on a typewriter, he would type on a computer only when his work was finished.

 The struggling between a writer and an empty paper, the isolation, the pressure and the intention to grasp the intangible and put it into the stories…he devoted his life to these things.

No matter how long it is, the stories from the abstract ideas are always a trace of Kanokphong’s life in this world. 

 I selected pictures reflected in the water—at times serene, other times stirring, or floating like unstable mist—played them with Arvo Part’s music piece, Spiegel im Spiegel (German phase meaning mirror in mirror.) This song implies the soul of permanent existence, in the juxtaposition with firm but anguish sound of the typewriter (the sound at the beginning of one of Kanokphong’s stories.)    

สถิตย์ ศัสตรศาสตร์ ความทรงจำ memories

2008/ sound / colour /experimental / 8 minutes

Director ‘s Statement

หนังและกลอนได้แรงบันดาลใจมาจากชีวิตของคุณกนกพงศ์ ชีวิตที่มีเป้าหมายแตกต่างกันระหว่างคนรุ่นก่อนและคนรุ่นหลัง การเปรียบเทียบระหว่างแสงจากอดีตและปัจจุบัน เปรียบเสมือนวิญญาณที่หลงทางในความทรงจำที่ยังไม่มีและสลัดไม่ออก

The poem and the video are inspired by Kanokphong’s life and goal compare to the newer generation. To depict differences between generations, I show it through the light of the future and the past in the state of lost soul swimming in the memories, which haven’t been registered yet.

นนทวัฒน์ นำเบญจพล ฝนโปรยไพร The Valley of Rainforest

2008/ sound / colour /experimental / 5 minutes

Translated by Dornsaron Kovitvanitcha

Director ‘s Statement

ชีวิตมิได้ดำรงอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่หมายรวมถึงบริบทแห่งความสัมพันธ์กับสรรพสิ่งรอบด้าน แต่ละคนต่างมีรูปแบบชีวิตตามวิธีคิดของตน ขณะวิธีคิดนั้นมีส่วนกอปรสร้างมาจากสรรพสิ่งแวดล้อมอีกชั้น

Life isn’t  occupied by loneliness but means the context of relation of  all creations. Each person has different life styles and thinking of their own. The thinking process is from the creations of nature in another level. Phon Proey Prai. Nontawat has captured the atmosphere of people in their working space with video. Similar to Kanokpong which captured the working space of others with text in The Valley of Rainforest

วิชาติ สมแก้ว เสียงเพรียกจากสวนหลังบ้าน Backyard Calling

2008/ silence / colour /experimental / 5 minutes

edited by Nontawat Numbenchapol

Director ‘s Statement

วีดีโอบันทึกแรงบันดาลใจ เคารพความเป็นส่วนตัวในเรื่องเล่า ของ กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ เสียงเพรียกจากสวนหลังบ้าน เสมือนด้าน “รอบบ้านทั้ง 4 ทิศ”

สุชาดา สิริธนาวุฒิ My Little Piece of Sky

2008/ sound / colour /experimental / 7 minutes

edited by Lee Shatameteekul

Director ‘s Statement

ในบางครั้ง เวลาที่เราอยู่ผิดที่ผิดทางหรือทำอะไรผิดจังหวะ ความรู้สึกอึดอัด กระอักกระอ่วน หรืออาจมากถึงขั้นราวกับขาดอากาศหายใจ จนอยากหนีไปจากจุดนั้นให้เร็วที่สุด ท้องฟ้า คือพื้นที่ว่างสำหรับฉันเสมอ

คุณกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ นักเขียนผู้ล่วงลับไปแล้วชอบถ่ายรูปท้องฟ้าเช่นกัน ความรู้สึกที่มีต่อท้องฟ้าของเราอาจเหมือนหรือแตกต่างอย่างไรนั้นไม่ใช่สาระสำคัญ ท้องฟ้าคือท้องฟ้า เป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้มีเท่าเทียมกันไม่มีใครมาแย่งชิงไปจากใครได้

มีคำพูดของคุณกนกพงศ์ประโยคหนึ่งว่า ถ้าหากว่าเรากล้าที่จะคิดออกไป กล้าที่จะไม่ตามจินตนาการของคนอื่น เราก็จะเจอช่องว่างมากมายว่า โลกนี้มีที่ว่างให้สำหรับเรา

ที่ว่างตรงนั้น บางคนอาจใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยังหาไม่เจอ ตัวฉันเองยังคงไม่แน่ใจว่ากำลังค้นหาอะไรอยู่ เพียงแต่ ณ เวลานี้ฉันได้ค้นพบพื้นที่ส่วนตัวแล้ว เป็นพื้นที่ที่ฉันสามารถเป็นอิสระ สงบ ปลดปล่อยความคิด ความรู้สึก และจินตนาการได้อย่างไม่รู้จบ

Sometimes… we may be in the way… or out of sync with everyone else… we may feel frustrated and insecure… or in extreme cases… left gasping for breath… so much so that our only thought is to beat a quick escape… the sky is always my retreat…

Kanokpong Songsompan, the recently deceased writer, also enjoyed taking pictures of the sky… our feelings about the sky may have been similar… or not… is not my point… the sky is the sky… it exists on this world equally for everyone… so no one can claim the sky as her own…

There is a quote from Kanokpong’s writing that resonates with me… “If we dare to express our thoughts… dare to rebel against popular imagination… we will find our own space… proving… the world has room for everyone.”

Some people spend their entire lives searching but never find their own space… I’m not sure myself exactly what I’m searching for… but all i know… is… right now i’ve managed to find my own personal space… a place where I’m free… at peace with myself… purified from thought and emotion… where my imagination has no limits…

โอฬาร เนตรรังสี ผ่าน pass

2008/ silence / colour / experimental / 8 minutes

การเดินทางของมนุษย์นั้นขึ้นอยู่ผู้สังเกตการณ์ บางทีเราอาจรู้สึกว่าเราหยุดนิ่ง คนอื่นอาจคิดว่าเรากำลังเคลื่อนที่ บางทีเราอาจรู้สึกเคลื่อนที่ ในขณะที่คนอื่นคิดว่าเรากำลังหยุดนิ่ง

The traveling of human beings is up to the observer. Sometimes we might feel that we are not moving. Some others say that we are moving. Sometimes we might feel that we are moving. In the same instance, some other people are thinking that we are still  

ปฐมพล เทศประทีป คนใต้ underneath

2008/ sound / colour /experimental / 9 minutes

Director ‘s Statement

การเสียชีวิตของของนักเขียนคนหนึ่งก็เหมือนกับการหลุดพ้นความกังวลทั้งหลายทั้งปวงและละทิ้งคนอ่านที่ยังมีชิวิตอยู่ให้เวียนว่าย ค้นหาความหมายของชีวิตภายใต้แรงขับทางธรรมชาติกันต่อไป ผมจึงนึกถึงช่วงเวลาระหว่างความรู้สึกภายหลังการแสดงออกของผู้สร้างผลงานไม่ว่าจะเป็นศิลปะแขนงไหนก็ตามกับความรู้สึกของผู้รับผลงานเหล่านั้น เป็นช่วงเวลาที่น่าประทับใจของผม เพราะต่างก็ได้แลกเปลี่ยนพลังงานระหว่างกันการเคลื่อนไหวภายในของความรู้สึกและความนึกคิด แม้ว่าพลังงานเหล่านั้นจะส่งผลดีหรือไม่ต่อทั้งสองฝ่ายก็ตาม งานชิ้นนี้จึงเป็นการย้ำเตือนความรู้สึกร่วมกันเหล่านี้ได้ในทั้งฐานะผู้ให้และผู้รับของผมเอง

นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ สมเสร็จ tapir 

2008 / 12 mins / Color / Sound / DV / fiction Cast : Kanokphong Songsomphan , Siwapark Jianwanalee , Katanyu Swangsri Synopsis : Two guys go to the forest to detect the tapir’s spirit sound wave.

2. ผมจึงทำหนังเรื่องนี้จากความเข้าใจเท่าที่เคยอ่านงานของเขามาประมาณ 2 บท ภาพถ่ายตัวเขาที่เคยเห็น 4 รูป เท่านั้น เพื่อแสดงความเคารพด้วยความซื่อสัตย์จากคนธรรมดาคนหนึ่งสู่คนธรรมดาอีกคนหนึ่ง

1. As I rarely read the works of Kanokphong Songsomphan , I were not quite be able to throughroughly understand his life  or to draw any inspiration out from his work within a month after accepting to join this project

 2. So I made this short film from some of his works which I read when I was young and from his 4 portraits on the old magazine only. I thought this is my most honest way to respect him , as we are just ordinary men. 

อรรถวุฒิ บุญยวง ตื่น wake up

2008/ sound / colour /experimental / 3 minutes

Director ‘s Statement

ในบางครั้งเราตื่นขึ้นด้วยเหตผลสองประการครับ สำหรับผมแล้วการตื่นขึ้นมา สิ่งแรกคือ เราตื่นเพราะร่างกายข้างในของเราอยากให้ตื่น ประการที่สอง เราตื่นจากการปลุกของใครคนหนึ่ง เราเต็มใจบ้างไม่เต็มใจบ้าง แต่เราก็ตื่นอยู่ดี จากการอ่านงานของคุณกนกพงศ์ ทำให้ผมถูกปลุกให้ตื่นจากความฝัน เพื่อมาสัมผัสโลกในแบบที่เราคุ้นเคยแต่เราก็หลงลืมมันไป Sometimes we wake up because of two reasons. The first reason to wakeup is caused by the body itself which our inner self wants to wake up. The second reason is by someone else waking us up , sometimes willing and not willing to, but at the end we all wake up.

From reading Kanokpong’s work, it made me wake up from my dreams to touch and feel the world in a way that we are familiar with but we also forgotten.

จุฬญาณนนท์ ศิริผล จุฬญาณนนท์  Chulayarnnon

Director ‘s Statement

จากผลงานซีไรท์ของคุณกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ กล่าวถึงความเปลี่ยนแปลงของสังคมที่ไม่อาจกลับคืนได้ดังเดิม ซึ่งในขณะเดียวกัน ตัวเราเองก็ไม่สามารถกลับคืนสู่วัยเด็กได้เช่นเดียวกัน

From the S.E.A write award Kanogpong’s book , it shows the similarity in changes of the society and that of a child which cannot recall back its childhood .